نفرين

              نفرين

 

آسمان از خشم می غريد

          و نفرينش نثار مردمان می گشت

            و سرمای زمستانی که عقل و هوش از هر جنبنده ای می برد

                                                                     ميان شهر می تابيد

 

خيابانها

  بسان زخم خورده ماران

                 در هم پيچيده و خاموش

                        درختان سايه هايی خم شده

                                  به شلاقی که باد سرد می کوبيد

                                            زهی سايه که نوری هم نمی تابيد

 

و مردی تند طی می کرد راهش را

                به زير آسمانی که چون دشنام نامفهوم می باريد

 لبش خاموش

         تنش خسته

            درونش چشمه افسوس می جوشيد

 

به خشمی تند

        بر شهرش نظر افکند

              نه نوری 

                     نه آوازی

                        نه حتی ناله مردی

                               درونش را سوالی سخت می کاويد

  نمانده از اهورا مردمان يک تن؟

                   ندارد هيچ کس دردی؟

   

      لبش خاموش

                    تنش آتش

                    و دردی سخت در جانش

     

  به ناگه بر زمين افتاد

                     لبش خاموش و تن خاموش

                                به زير آسمانی که چون نفرين نا مفهوم می باريد.

/ 0 نظر / 5 بازدید