خيال

                خيال

 

من نشستم لب آب

       تو نشستی لب آب

                به تماشای خيال

تو به خورشيد نگه ميکردی

         من به ماه تو نگه می کردم

               تو سکوت لب من می ديدی

                         من به لبخند گذر می کردم

      

   لب تو می خنديد

                 چشم تو می خنديد

                          به چه می خنديدی؟

                 پاهايت در آب

                         وآنگه در نظرم

                    همچو بازيگوشی شاد قطرات

                                                   رقصيدی

 

من ز تو مست شدم

              ديگران هيچ شدند

                          و تو تنها بودی

                            وز تو من هست شدم                 و در آن مدهوشی من به رويا رفتم

                               با تو رازی گفتم

                                          با تو تنها گفتم

      و در آنگه معصوم

             لب تو می خنديد

                    چشم تو می خنديد

                                به چه می خنديدی؟

و تو رفتی و هنوز

        مينشينم لب آب

              به تماشای خيال

                و به خورشيد که در منحنی خونين رنگ

                                              می رود رو به زوال.

/ 0 نظر / 5 بازدید