عماد عزیز، ما رو به یک بازی وبلاگی دعوت نموده اند، و باعث ذوق مرگی
ما شده اند. فلذا در راستای دعوت ایشان یک خاطره در باب اول مهر و شروع سال تحصیلی از خودمان در می کنیم.
راستش رو بخواهید، زمانی که ما درس می خواندیم و وارد سال اول راهنمایی شدیم (زمان پیدایش گیدورا بر ضد گودزیلا)، هنوز علم چندان پیشرفت نکرده بود و تلویزیون فخیمه ما رو کاملا هموژنیزه بار آورده بود. در آن زمان هنوز فکر می کردیم وقتی در یک فیلم نوشیدنی می خورند، همون پسپی (پپسی کلمه فرنگی است) است یا حداکثر نوشابه سفید(سون آپ فرنگی). از قضا روز اول مهر ما با کلی ذوق و شوق که الان دیگه بچه دبستانی نیستیم، با گردنی افراشته وارد مدرسه شدیم و همان روز اول با دو عدد از اراذل مدرسه با نام های مهدی و علی دوست گشتیم که بعد ها بیژن و آذر و سروش هم به ما اضافه شدند و شدیم گروه پنج به علاوه یک. و ما سالها قبل از مسئله هسته ای (دویست تومن بسته ای) اولین گروه پنج به علاوه یک رو تشکیل دادیم. بگذریم.
چون روز اول آشناییمون بود، طبیعتا خیلی حرفها داشتیم بزنیم که همدیگه رو بشناسیم. میون این حرفها، بدون آمادگی قبلی، مهدی از من پرسید : راستی تو چند تا دوسدختر داری؟!! من ببو گلابی هم که تا اون موقع نمی دونستم، دوسدختر چیه؟ آخه تو فیلمها همه دختر پسرها یا خواهر برادر بودن یا زن وشوهر و یا پدر و مادر. نوع چهارمی وجود نداشت. این آق مهدی هم چنان این دوست دختر رو سریع به صورت دوسدختر گفت، که من فکر کردم یک کلمه و اسم یک وسیله است. پیش خودم گفتم اگه بپرسم دوسدختر چیه، آبروم میره و مسخرم می کنن. منم با اعتماد به نفسی که واسه خودمم عجیب بود گفتم : ده تا!!! البته نا گفته نماند که ما در آن زمان دوستانی از طبقه اناث جامعه داشتیم ولی اونها اسمشون دوست بود و نه دوسدختر. چشمتون روز بد نبینه، هنوز این ده تا از دهن ما نیفتاده بود که دیدم مهدی داره مدوه، چه دویدنی وداد میزنه: علییییییییییییی! میدونی کیان چندتا دوسدختر داره؟ ده تاااااااااا. هنوز یادم نمیره که اونا از اون موقع منو به چشم یک ژنرال 10 ستاره نگاه می کردن. یه ژنرال که خودم می دونستم خیلی باشه یه ستوان یکه.
